ಬೆಂಗಳೂರು ರೈಲಿಗೆ ಹತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಅದೆಂಥದೋ ತಳಮಳ.
ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ದಾಟಿ ರೈಲು ಘಟ್ಟ ಹತ್ತುಕೆ ಶುರುವಾದ ಮೇಲಂತೂ ಎನೋ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಮನಸ್ಥಿತಿ.!
ಸುರಂಗಗಳ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂಕದಾಟಿ ರೈಲು ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿಯೋ ಉಳುದು ಹೋದ ಭಾವ.
ಹೊರಗೆ ನೋಡುವಾ ಹೇಳಿ ರೈಲಿನ ಬಾಗಿಲಿಲಿ ಕೂತ್ರೂ ಸಮಾಧಾನ ಇಲ್ಲ. “ಸರಿ ಎಂತಾರೂ ಬರಿವ” ಹೇಳಿ ಪೆನ್ನು ಕಾಗದ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತ್ರೆ “ಎಂತ ಬರಿಯುದು ?” ಹೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ವಾ ?
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೆ…

ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆಯ ಅಪುರೂಪದ ಪ್ರಭೇದಂಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಭಾಷೆಯೂ ಒಂದು.
ದೇರಾಜೆ, ಬಾಳಿಲ, ಕಾಂಚೋಡಿ, ಚಾವಡಿಬಾಗಿಲು, ಕಾವಿನಮೂಲೆ – ಇಂತಾ ಕುಟುಂಬಂಗೊ ಈಗಳೂ ಇದೇ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡಿಗೊಂಡು, ಅದರ ಒಳುಶಿಗೊಂಡು ಇದ್ದು.
ಬೇರೆ ಸೀಮೆಂದ ಸಂಬಂಧ ಆದ ಮನೆಗಳ ಮಕ್ಕೊಗೆ ಎರಡೂ ಭಾಷೆಯೂ ಬಕ್ಕು, ಕಾಂಚೋಡಿ ಮಾಣಿಯ ಹಾಂಗೆ!
ಆದರೆ ಒಂದು ಬೇಜಾರದ ಸಂಗತಿ ಎಂತರ ಹೇಳಿರೆ, ಕೆಲಾವುದಿಕ್ಕೆ – ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡುವ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಂದ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಬಂದ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕೊ ಈ ಭಾಷೆಯ ಕಲಿಯದ್ದೆ, ಈ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಕ್ರಮೇಣ ಕಡಮ್ಮೆ ಆಗಿಯೋಂಡಿಪ್ಪದು!